کد خبر: ٦٩٤٠٤/ ١٥:١٤ - يکشنبه ١٨ تير ١٣٩٦/ تعداد بازدید: 1271
چاپ
ارسال به دوست
مدیریت امور مالی
نیکوکاری بانوی 90 ساله در اهدای منزل مسکونی خود به دانشگاه
حاج‌خانم طهرانی از خیرین سلامت، منزل مسکونی خود را برای ساخت مرکز بهداشتی درمانی به دانشگاه علوم پزشکی تهران اهدا کرد.

گالری عکس
صدای زنگ تلفن کانون خیرین سلامت برای من شروع داستانی شیرین از کرامت اخلاقی و نهضت انسان‌های نیکوکار است. این بار پشت خط یکی از شهروندان خیر است که نیت کرده تنها منزل مسکونی خودش را جهت امور خیر و درمان بیماران به دانشگاه علوم پزشکی تهران اهدا کند. از او دعوت می‌کنم برای آشنایی بیشتر با کانون خیرین و پاره‌ای از صحبت‌ها به دفتر کانون در دانشگاه بیاید. ولی این بانی خیر، مادری 90 ساله ای است که به دلیل کهولت سن و ناتوانی جسمی امکان رفت‌وآمد به دانشگاه را ندارد. از ما دعوت می‌ شود که به منزل حاج‌خانم طهرانی خیر گران‌قدر در شهرری برویم.
با هماهنگی لازم، ظهر یکی از روزهای گرم تابستان سال 96 به همراه آزاده چترروز مدیر امور مالی دانشگاه، محمدهادی اعتصام کارشناس حقوقی و میر یوسف مهاجر کارشناس حوزه خیرین به سمت منزل حاج‌خانم طهرانی در شهر مذهبی ری حرکت می‌کنیم.
در مسیر به کوچه‌پس‌کوچه‌های ابن‌بابویه می‌رسیم، محله‌ای قدیمی با خانه‌های معمولی و آدم‌هایی که در اوج سادگی و بضاعت مالی کم، ثروت بزرگی چون بخشش دارند. برایم جالب است که بیشترین تعداد خیر دانشگاه علوم پزشکی تهران از منطقه جنوب تهران در شهرری هستند. واقعاً نمی‌دانم چه چیزی مردم این منطقه را اینقدرسبکبال و فارغ از دنیا کرده است.
دنبال آدرس می‌گردم، انگار اینجا محله شهدا است، درودیوار محله پر است از عکس شهیدان. به کوچه شهید رنگامیز می‌رسیم. آدرس را پیدا می‌کنم زنگ درب را نزده دعوتمان می‌کنند داخل. به نظر می‌رسد خیلی وقت است منتظرمان هستند. خانمی 90 ساله که به‌سختی از جایش بلند می‌شود، با نگاهی امیدوارانه و خوشحال، انگار که کانون خیرین او را به آرزویش نزدیک کرده، جلوی درب می‌آید و خوشامد می‌گوید.
خانه‌ای ساده دارند با چیدمان مذهبی اما گرم محبت. بعد از احوال‌پرسی و کلی صحبت‌های شیرین، از حاج‌خانم طهرانی راجع به نیتش سؤال می‌کنیم. او می‌گوید خیلی وقت است که دوست داشت به بیماران نیازمند به نحوی کمک کند تا اینکه با کانون خیرین آشنا می‌شود.
حاج خانم طهرانی می‌گوید قصد دارد تنها آپارتمان مسکونی خود را به دانشگاه واگذار کند تا از محل فروش آن‌ یک مرکز بهداشتی درمانی در منطقه محروم جنوب تهران بنا شود.
من که در این جمع به‌عنوان خبرنگار حضور داشتم، طاقت نیاوردم و به صدا درآمدم و گفتم «خوب حاج‌خانم من فکر می‌کنم چون این آپارتمان تنها دارایی شما است، بهتر است تا وقتی در قید حیات هستید این منزل در اختیار خودتان باشد و با عقد تفاهم‌نامه صلح عمری بعد از 120 سال زندگی‌تان، این ملک فروخته‌شده و در مسیر نیت شما صرف شود.»
انگار حرف بدی زده بودم. چون خیلی ناراحت شد و در جوابم گفت: نترس خدایی که تا الآن روزی داده، بعدازاین هم حافظ بندگانش است. مالی که درراه خدا انفاق می‌شود، حتماً خدا جایش را پر می‌کند. من دوست دارم تا وقتی چشمانم می‌بیند این کار خیر صورت گیرد. خدا در قرآن فرموده «آنچه در کارهای خیر از پیش می‌فرستید، نزد خدا به بهترین وجه و بزرگ‌ترین پاداش بازگردانده می‌شود.»
این خیر گران‌قدر از پیش، نامی هم برای درمانگاه در نظر گرفته بود. از ما خواست زمانی که ساخت درمانگاه به پایان رسید، نام آن را به نام بیمار کربلا، امام سجاد (ع) مزین کنیم.
در پایان این دیدار، حاج خانم طهرانی، سند ملک خود را تقدیم دانشگاه کرد تا اقدامات این کار خیر هر چه سریع‌تر آغاز شود و انشا الله هرچه سریع‌تر شاهد آثار و برکات عظیم این انفاق باشیم.
تقریباً کارمان در این جمع نیکو سرشت به پایان رسیده بود، قبل از رفتن به خواهش من یک عکس یادگاری انداختیم. این چندمین عکس یادگاری بود که کنار خیرهای عزیزمان می‌انداختم. اما اینجا احساس دیگری داشتم. هنوز درک این مطلب را نداشتم که انسان در چه مرحله‌ای و با طی چه مسیری به اینجا می‌رسد. جایی که خود را نبیند و از شیرین‌ترین بخش زندگی خود بگذرد و درراه خدا و بندگان خدا انفاق کند.
قبل از فعالیت در کانون خیرین همیشه فکر می‌کردم، خیرین آدم‌های متمول و پولداری هستند که نصف اموالشان را هم خیر کنند، آب از آب تکان نمی‌خورد؛ اما اینجا در کانون خیرین دانشگاه انسان‌هایی را می‌بینم که در اوج احتیاج، بذل می‌کنند. کارمندانی که با درآمد پایین قسمتی از حقوق خود را صرف امور خیر دانشگاه می‌کنند. بله فرق آن‌ها با من در این است آن‌ها معامله‌شان باخدا است، معامله‌ای که در آن نه ضرری است نه فسادی و تماماً منفعت است و من هنوز درگیر و دار روزمرگی دنیوی هستم.
فرزندان و ثروت همه آسایش‌ هستند، اما همه آنها زینت‌بخش زندگی دنیوی هستند؛ کارهای ماندگار لذتی دوچندان دارند و نزد خدا ماندگارترند که صدالبته خوشا به حال کسانی که محبوب درگاه الهی قرار بگیرند و خدا با آن‌ها وارد معامله شود. این‌یک توفیق است، توفیقی که فقط نصیب بندگان خالص می‌شود. از خدا بخواهیم که همگام با این انسان‌ها توفیق شرکت در این محافل و لذت چشیدن شیرینی کار خیر را داشته باشیم.
برای این خیر عزیز و دیگر اعضای کانون برای ثابت‌قدمی در این مسیر دعا می‌کنم و از خدا می‌خواهم که در زمره نیکوکارانی باشیم که تنها برای گشودن گره دیگران در تلاش‌ هستند. انشاء الله.
گزارش و عکس: باقرزاده

انتهای پیام / *
کلید واژه ها
  • نیکوکاری بانوی 90 ساله
اخبار مرتبط
نظرات کاربران
کاربر مهمان
1396/04/20 15:40
0
0
با تجلیل از اقدام شیوای بانوی بزرگوار و نیکوکار و آرزوی سلامت و توفیقات بیشتر برای ایشان. امید است سیره نیکوکاری و شیوه انساندوستی در جامعه ما رواج بیشتر یافته، و پشتیبانی از دانشگاهها و مراکز علمی و فرهنگی توسط نیکوکاران به یک رفتار فرهنگی و اجتماعی تبدیل شود. محمدعلی محققی
کاربر مهمان
1396/04/20 12:31
0
0
از خانم چترروز که با وجود مشغله زیاد،با انگیزه و انرژی پیگیر امور خیرین هستند خیلی سپاسگزارم.خداقوت تاجیک
کاربر مهمان
1396/04/20 8:19
0
0
خدا به تمام خیرها سلامتی دهد .انشاالله ما هم در زمره افراد نیکوکار باشیم
کاربر مهمان
1396/04/19 8:43
0
0
سلام انشا.الله الگوي همه ما باشد.
کاربر مهمان
1396/04/19 7:56
0
0
کار زیبای این بانوی فداکار و ایثارگر بسیار ستودنی است و همانطور که خداوند فرموده اند با بهترین وجه بازگردانده می شود.تفاوت بارز ایشان ایثارشان است که بالاتر از انفاق است. چیزی که خودشان به آن نیاز دارند را در اختیار سایرین قرار داده اند. با دیدن این انسانهای بزرگوار واقعا برای خودم متاسف می شوم.
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج




سامانه نظرسنجی و افکار سنجی
اقدام روابط عمومی در انتشار تاریخ شفاهی دانشگاه در قالب مصاحبه های هفتگی با اساتید ، در سایت دانشگاه را چگونه ارزیابی می کنید؟

خیلی خوب
خوب
متوسط
بد
خیلی بد