میلاد حضرت علی اکبر (ع) مبارک باد

بوي خوش نسيمي دلنواز از دور دست مي آيد. قنداقه اي از نور، در آغوش حسين عليه السلام است، و او مشتاق ديدار جدّ بزرگوارش، شايد محمّد (ص) باشد در هيبت «علي اكبر»، ذرّات خاك، بوي خوش قدم هايت را به سماع در آمدند،  و آن گاه كه پلك هاي كوچكت، دنيا را بر هم زد مردانگي از  نگاه تو  آغاز شد. آري! تو پلك مي گشايي تا روزها و شب ها بهانه اي داشته باشند براي آمد و رفت.  و اما غيرت «علي (ع) »، در رگ هايت مي دود و رحمت «محمد (ص) » در رفتارت. عشق و عقل در تو به هم رسيده اند. هر تكان گاهواره ات، قلب زمان را مي لرزاند؛ و تو يك قدم به كربلا نزديك تر مي شوي. كربلا، ديري است قدم هايت را به انتظار نشسته است و ستون هاي خيام عشق تكيه بر گام هاي استواري و غيرت تو دارند، شنيده ام هيچ كس تيغي از غلاف بيرون نكشيد، گمان كردند رسول خدا (ص) به ميدان آمد؛ مگر نه اين كه تو شبيه ترين فرد به پيامبر اكرم (ص) بودي؟ صدايت، خاك را بارور كرد. آري صدايت، در كنگره افلاك پيچيد؛ «انا علي بن الحسين بن علي بن ابيطالب» و اين يعني عشق؛ يعني اصالت.
حضرت علي اكبر در يازدهم شعبان، سال 43  هجري قمري در مدينه منوره ديده به جهان گشود. پدر گرامي اش  حضرت امام حسين (ع) و مادرش ليلي بنت ابي مره است. كلام شيرين، بيان روان، ادب بسيار در برابر پدر و مادر، اطاعت ‏بي چون و چرا از مقام ولايت و دلدادگي به حقيقت، برگي ديگر از زندگاني زرين علي اكبر بود. اين ويژگيها چون با فروتني او همراه مي‏شد، نگاه تحسين‏آميز همگان را به دنبال داشت. گاهي كه اباعبدالله(ع) براي صوت قرآن جد عزيزش دلتنگ مي‏شد، به ‏فرزندش مي‏فرمود: علي جان! برايم قرآن بخوان تا از آن لذت و بهره‏ برم.
وي نخستين شهيد بني هاشم در روز عاشورا بود و در زيارت شهداي معروفه نيز آمده است: السَّلامُ عليكَ يا اوّل قتيلٍ مِن نَسل خَيْر سليل. حضرت علي اكبر(ع) در نبرد روز عاشورا دويست تن از سپاه عمر بن سعد را در دو مرحله به هلاكت رسانيد و سرانجام مرّه بن منقذ عبدي بر فرق مباركش ضربتي زد و او را به شدت زخمي نمود. آن گاه ساير دشمنان، جرأت و جسارت پيدا كرده و به آن حضرت هجوم آوردند و وي را آماج تيغ شمشير قرار داده و مظلومانه به شهادت رسانيدند.