مهندس آزمون تأکید کرد: تاب‌آوری صرفاً به معنای برخورداری از بیمارستان‌های مجهز یا مراکز خدمات سلامت به‌روز نیست؛ هرچند این موارد ضروری‌اند، اما مهم‌تر از آن، آمادگی پیشینی از طریق برنامه‌ریزی دقیق، تدوین سناریوهای احتمالی و اجرای مانورهای آموزشی است. این اقدامات زمینه را برای حفظ تداوم خدمات بهداشتی و درمانی در شرایط بحرانی فراهم می‌کند و مانع از توقف ارائه خدمات حیاتی می‌شود.
وی افزود: تحقق تاب‌آوری مستلزم برنامه‌ریزی جامع، بهره‌مندی از نیروی انسانی آموزش‌دیده و برخورداری از انعطاف‌پذیری در تصمیم‌گیری است. همچنین پس از عبور از بحران، نظام سلامت باید بتواند با سرعت و کارآمدی به شرایط عادی بازگردد و فرآیند بازسازی را به‌طور مؤثر مدیریت کند.
مسئول واحد مدیریت خطر بلایا و حوادث مرکز بهداشت جنوب تهران در ادامه به تفاوت مدیریت علمی در بحران با مدیریت در شرایط عادی اشاره کرد و گفت: در شرایط معمول، مدیران از زمان کافی و اطلاعات کامل برای تصمیم‌گیری برخوردارند؛ اما در بحران، تصمیم‌گیری باید در زمانی کوتاه، با داده‌های ناقص و در شرایط فشار روانی بالا انجام شود. از این رو، مدیریت بحران مستلزم پذیرش عدم قطعیت، سرعت عمل و اتکا به برنامه‌های از پیش طراحی‌شده است.
آزمون خاطرنشان کرد: تدوین سناریوهای عملیاتی و اجرای تمرین‌ها و مانورهای منظم، نقش مؤثری در ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری و مدیریت صحیح حوادث ایفا می‌کند و زمینه‌ساز افزایش تاب‌آوری نظام سلامت در برابر بحران‌های احتمالی خواهد بود.