ولادت جوادالائمه، امام محمد تقی(ع) مبارک باد

خاك، نفس مي كشد عطر بهشت را از قدمهايت.
پنجره ها، پلك گشوده اند به چشم انداز سيماي ملكوتي‌ات.
آهوان دشتهاي دوردست، دشت به دشت و كوه به كوه، دويده اند عطش عشق را، با بوي زلالي چشمه جوشان كرامت تو.
عطر صلوات فرشتگان است در دهان مدينه. ديگر داشت انتظار آمدنت نفس گير مي شد براي روزگار، اما تو چون حقيقتي آشكار، از دامان «خيزران» سر برداشتي تا «امامت» از شاهراه امن حضورت عبور كند؛ تا «عشق» بر سر خوان كرامتت مهمان شود، تا «ولايت»، در سايه سار مهرباني ات بياسايد.
در شريان رجب، هيجان مي دود و شورغوغا مي كند. صداي هلهله آسمان، يك لحظه بند نمي آيد. آمده اي تا دنيا، اقتدار علم لدني‌ات را بر تمام منابر حكمت و دانش، لب به تحسين بگشايد.
آمده‌اي تا شريعت، به گفتار و رفتار تو تكيه زند.
آمده‌اي تا قصه ولايت، دنباله دار بماند.
يا جواد الائمه! هرگز از خاطره قرنها، سايه ارادت و محبت تو كم نخواهد شد!
حضرت امام محمدتقي(ع) در دهم رجب 195 ق در مدينه منوّره متولد شد و بر شاخسار امامت شكوفا گشت. پدر بزرگوارش حضرت امام رضا(ع) و مادرش بانوي گرامي و با فضيلتي به نام «سبيكه» است كه امام رضا(ع) او را «خيزران» ناميد. وقتي امام جواد(ع) به دنيا آمد، حضرت رضا(ع) فرمود: «حق تعالي به من فرزندي عطا كرده كه شبيه است به موسي بن عمران كه درياها را مي شكافت، و نظير عيسي بن مريم است كه حق تعالي مادر او را مقدس گردانيده بود.» سپس حضرت فرمود: «اين فرزند من به جور و ستم كشته خواهد شد و اهل آسمان‌ها بر او خواهند گريست، و حق تعالي بر دشمن او و كشنده او و ستم كننده بر او غضب خواهد كرد، و آنها بعد از قتل او از زندگاني بهره نخواهند ديد، و به زودي به عذاب الهي خواهند رسيد» حضرت امام جواد عليه السلام در سن هفت سالگي به امامت رسيد و جوان ترين امام ما بود؛ اما با اين حال به لطف خدا، تمام علم يك امام معصوم را داشت و به همه سؤال ها پاسخ مي داد. او با همان سن كم، دانشمندترين مردم زمان خودش بود. تمام دانشمندان آن زمان از آن حضرت علم مي آموختند. بعضي از دشمنان امام با كمك مأمون ستمگر، در جلسه هاي پرسش و پاسخ مي خواستند محبوبيت آن حضرت را در بين مردم كم كنند؛ امّا چون علم آن امام معصوم، علم خدايي بود، كسي توانايي مقابله با او را نداشت. مدت امامت امام جواد(ع) شانزده سال بود. او در تمام اين مدت عالم ترين افراد بود.
در سايه كلام جوادالائمه:
- اظهار چيزى قبل از آن كه محكم و پايدار شود سبب تباهى آن است.
- نعمتى كه براى آن شكرگزارى نشود، مانند گناهى است كه آمرزيده نگردد.
- سه چيز، سبب رسيدن به رضوان خداى متعال مى باشد:
1 - نسبت به گناهان و خطاها، زياد استغفار و اظهار ندامت كردن.
2 - اهل تواضع كردن و فروتن بودن.
3 - صدقه و كارهاى خير بسيار انجام دادن (كشف الغمّة : ج 2، ص 349، س 7)
- هر كه كار زشتى را تحسين و تاييد كند، در عقاب آن شريك مى باشد.(بحارالا نوار: ج 75، ص 82، ح 79)
- سرزنش كردن ديگران بدون علّت و دليل سبب ناراحتى و خشم خواهد گشت، در حالى كه رضايت آنان نيز كسب نخواهد كرد. (بحارالا نوار: ج 71، ص 181، س 1)
- خدمت و نعمتى كه مورد شكر و سپاس قرار نگيرد، همانند خطايى است كه غيرقابل بخشش باشد.(كشف الغمّه : ج 2، ص 350، س 11)
- سه خصلت جلب محبّت مى كند: انصاف در معاشرت با مردم، همدردى در مشكلات آن ها، همراه و همدم شدن با معنويات. (بحارالا نوار: ج 75، ص 81، ح 74)
- هركس بر بالين قبر مؤمنى حضور يابد و رو به قبله بنشيند و دست خود را روى قبر بگذارد و هفت مرتبه سوره مباركه "إ نّا انزلناه " را بخواند از شدايد و سختيهاى صحراى محشر در امان قرار مى گيرد.(اختيار معرفة الرّجال: ص 564، ح 1066)
- امر به معروف و نهى از منكر دو مخلوق الهى است، هر كه آن ها را يارى و اجرا كند مورد نصرت و رحمت خدا قرار مى گيرد و هر كه آن ها را ترك و رها گرداند مورد خذلان و عِقاب قرار مى گيرد. (خصال صدوق: ص 42، ح 32)

گردآوري و تنظيم: بهلولي