پرستار حافظ سلامت جامعه است

به گزارش روابط عمومی بیمارستان سینا؛ هر ساله با فرا رسیدن سالروز ولادت حضرت زینب (س) و روز پرستار، پرستاران ناب و نمونه مراکز درمانی معرفی می شوند. در این دوره در میان نام پرستاران ناب بیمارستان سینا، نام پرستاری متبسم، جدی و متبحر در حرفه خود به چشم می خورد. مهوش دزفولی اصل، پرستاری که سالیانی است در کنار علم، با کوله باری از تجربه در تلاش است التیام بخش درد، بیمارانی باشد که از سراسر کشور به این مرکز درمانی رجوع می کنند.
 پای صحبت های صمیمانه و بی آلایش او نشستیم و او خود را اینگونه معرفی کرد:  من سال 1370 با مدرک کارشناسی پرستاری از دانشگاه ایران فارغ التحصیل شدم و طرح دو ساله خود را در بیمارستان علی اصغر گذراندم بعد از اتمام طرح، در آزمون استخدامی دانشگاه علوم پزشکی تهران قبول شدم و به بیمارستان سینا راه یافتم در ابتدای ورودم به این مرکز در بخش های داخلی و سپس در بخش CCU  مشغول خدمت بودم  و بعد از آن  عهده دار سرپرستاری بخش ارتوپدی و سپس پیوند شدم و مدتی نیز به عنوان سوپروایزر شب در دفتر پرستاری خدمت کردم و در حال حاضر هم به مدت 13 سال است که در قمست تریاژ اورژانس بیمارستان سینا فعال هستم.
او در ادامه افزود من عاشق کار کردن در اورژانس بیمارستان سینا هستم و البته با ورود استادان طب اورژانس به این بخش، کار در اورژانس بسیار سیستماتیک شده، بیماران در ابتدای ورود به اورژانس باید به قسمت تریاژ مراجعه کنند و در آنجا تعیین و تکلیف شوند که کدام پزشک و متخصص آنان را ویزیت کند و با توجه به اینکه اورژانس بیمارستان سینا یک مرکز ترومایی محسوب می شود مشکلات خاص خود را هم دارد اما با وجود تمام این مشکلات من عاشق کارم هستم.
او در جواب سوال انتظارات پرستاران از مسئولان گفت: مسئولیت در این برهه زمانی با توجه به مشکلاتی که وجود دارد بسیار سخت است و مسلما مسئولان نیز با مسائل بی شماری روبه رو هستند اما من به عنوان یک پرستار توقع دارم که با توجه به شرایط سخت کاری پرستاری، نبود نیرو و امکانات مورد نیاز، پیشینه کاری پرستاران نیز در نظر گرفته شود و زمانی که فرد دچار بیماری و یا مشکلاتی می شود بیشتر از اینکه بر اساس قانون های موجود با او برخورد شود با روش منعطفانه تری روبه رو شود.
دزفولی در پاسخ به سوال چه انتظاری از بیماران دارد آنها را همچون خانواده خود خواند و بیان داشت: زمانی که یک بیمار وارد بیمارستان می شود نه تنها خود بیمار بلکه اطرافیان و خانواده او از استرس بیشتری برخوردار هستند و با توجه به اینکه ما در  تریاژ مشغول به کار هستیم که در بدو ورود بیماران به بیمارستان قرار دارد اولین خطی هستیم که بیمار ما را رویت می کند و باید این انتظار را داشته باشیم که هر برخورد و یا تنشی به وجود آید حتی ممکن است به ما توهین هم شود اما  ما به عنوان یک پرستار موظف هستیم که هیچ خدمتی را از بیمار دریغ نکنیم زیرا شان و منزلت کار پرستاری صبوری کردن است و باید بیماران را درک کنیم و سختی های آن را  نیز تحمل کنیم و باید به این بیندیشیم که اگر یکی از اعضاِی خانواده من به بیماری دچار می شد من چه توقعی از سیستم درمانی داشتم.
پرستار نمونه بیمارستان سینا در جواب سوال اینکه علت انتخاب خود را به عنوان پرستار ناب در چه می دانید؟ پاسخ گفت: پرستار نمونه یک استعاره است و من فکر می کنم هر کسی که در  حرفه های درمانی کار می کند بتواند سختی ها و مشکلات کار درمانی را تحمل کند نمونه است و من هیچ فرقی با دیگر همکارانم ندارم. اما عاشق کار خودم هستم و این امر سبب می شود در هر شرایطی نسبت به کارم احساس مسئولیت داشته باشم و احساس همیاری و همدردی به بیماران و اطرافیان آنان سبب نزدیکی من به بیماران می شود.
وقتی که از او پرسیدم که اگر پرستاری را انتخاب نمی کردید وارد چه حرفه دیگری می شدید گفت: من رشته داروسازی را بسیار دوست داشتم و پذیرش این رشته را هم گرفتم اما شرایطی در زندگی من پیش آمد که مسیر دیگری را انتخاب کنم و به حرفه پرستاری روبیاورم.
وی با تعریف یک خاطره از سختی های کار پرستاری یاد کرد و گفت: در زمانی که من سرپرستار بخش ارتوپدی بودم، دختر جوانی دچار سانحه تصادف شد و بعد از یک هفته که در کما بود به مرحله هوشیاری رسید و به بخش ما انتقال یافت و متاسفانه دچار ضایعه نخاعی شده بود و این مساله را خانواده او با وی درمیان نگذاشته بودند و مدام به خصوص مسئول بخش را صدا می کرد و می گفت من می خواهم راه بروم اما کسی به من کمک نمی کند و متاسفانه من مجبور بودم این خبر ناگوار را به او اطلاع رسانی کنم و به او گفتم پاهایت دیگر حس ندارد و نمی توانی راه بروی و این بسیار دردناک و ناراحت کننده بود و بر روی من تاثیرات روحی فراوانی داشت. اینکه گاهی مجبور می شوی شرایط دردناک بیماری را با بیمار درمیان بگذاری یکی از کار های سخت پرستاری است و باید مسئله را طوری برای وی بیان کنی که برایش قابل پذیرش باشد.
مهوش دزفولی توصیه ای نیز به جوان تر ها داشت و گفت: کسانی که وارد این حرفه می شوند باید عاشق کار خود باشند چون این شغل در پوست، گوشت و خون آنها ملموس خواهد بود و اگر وارد این رشته شدید باید برای آن از روان، روح و جسم خود هزینه کنید زیرا بیماران به شما امید می بندند و نباید آنها را نا امید کنید.
و آخرین کلام پرستار نمونه بیمارستان سینا این بود که در تمام سال های کاری خود تنها به یک شعار می اندیشیدم و سعی می کردم به آن عمل کنم و آن شعار این بودکه پرستار حافظ سلامت جامعه است. 

خبرنگار: رضا آسیابی