اعتکاف، عید اهل نیاز

انسان در پي دستيابي به كمال، به دنبال انتخاب است و اعتكاف انتخابي نيكوست. معتكف، با پيوندي محكم و ناگسستني با مبدا هستي، در پي نزديكي به محبوب، با چشيدن طعم شيرين وصل، چشمه سار جان را از زلال حضور، لبريز مي‌سازد و با خطاب "ارجِعي اِلي رَبّكَ" به منزلگاه دوست مي‌شتابد و با او خلوتي معنوي را مي‌آزمايد.
عاشقان واله و شيدا در سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه رجب، پرده نشين وادي سلامت گشته و در كوثر بخشايش، جان و تن شسته و صورت و سيرت از پليدي و رذيلت مي‌زدايند.
عاكفان كوي دوست، با حضور در صحن و سراي دوست، پله‌هاي سلوك را پيموده و پله پله به خدا نزديكتر مي‌شوند. معتكف روزه‌اش، نمازش، حضورش در مسجد و ديگر اعمالش مايه تقرب است. در خانه دوست، سفره‌اي از مغفرت و بخشايش گسترده شده و عاكف با صيقل روح و روان، زنگار گناه از دل مي‌زدايد و مهياي ضيافت بزرگ در ماه وصال مي‌گردد.
اعتكاف، آميزه‌اي از چند عبادت با فضيلت است. روزه كه خود عبادتي ارزشمند است شرط اعتكاف است. حضور در مسجد و خواندن نماز هم شرط آن است. عاكف سه روز در مسجد مقيم مي‌گردد و جز براي ضروريات، كوي دوست را ترك نمي‌گويد. خود را از حلال باز مي‌دارد تا با تمرين بندگي، جهاد با نفس را بيازمايد. اعتكاف عهد مودّت و ميثاق مجدد با پروردگار است.
ايام البيض در پيش است. زمان عرشي شدن فرشيان؛ اعتكاف با همه فضيلتش، زن و مرد را به خود مي‌خواند، انسان را مي‌خواند تا در دنياي مادي، معراج انسانيت را به تماشا بنشينيم. فرصت طلايي عمر در پيش است و ايام در گذر؛ پس همتي بايد تا با حضوري متعالي از همسفران كوي دوست گرديم. /ز

معبــود من!
به مسجد، سجده گاه عاشقان
و سر بر آستان نهادگان و خانه امن و آرامش تو آمده ام!
مكاني كه پروازها از آن سر گرفته
و محل نزول فرشتگان و مجمع عاشقان و محفل كروبيان است.
بدان اميد آمده ام كه در كنار دوستان و مقربان قرار گيرم.