به گزارش روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی تهران، دکتر گنجعلی‌خانی با بیان اینکه در محیط‌های بالینی مراجعان متعددی با دردهای عضلانی-اسکلتی، بیماری‌های مزمن، خستگی و اختلالات خواب مراجعه می‌کنند، اظهار داشت: بسیاری از این افراد از سطح فعالیت بدنی پایینی برخوردارند؛ اما هرگز نباید به آن‌ها برچسب بی‌ارادگی زد یا مورد قضاوت قرار داد، بلکه پرسش بنیادین این است:چه مانعی بر سر راه فعالیت فیزیکی این فرد وجود دارد؟

این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، فعالیت بدنی را ابزاری ساده، کم‌هزینه و کارآمد برای پیشگیری از بیماری‌های مزمن دانست و یادآور شد: سازمان جهانی بهداشت (WHO) توصیه می‌کند تمامی افراد برای برخورداری از حداقل فواید سلامتی، دست‌کم ۱۵۰ دقیقه فعالیت با شدت متوسط یا ۷۵ دقیقه فعالیت با شدت بالا در هفته داشته باشند.

به گفته دکتر گنجعلی‌خانی، نتایج مطالعات نشان می‌دهد زنان جوان در شرایط برابر اجتماعی و اقتصادی، حدود ۸ درصد کمتر از مردان هم‌سن خود فعالیت بدنی دارند؛ اختلافی که در درازمدت به شیوع بیماری‌های مزمن و نابرابری‌های سلامت منجر می‌شود. این موانع در سه دسته قابل بررسی است:

1. علل فردی و خانوادگی: یک زن جوان را در نظر بگیرید که مسئولیت نگهداری از فرزند کوچک، کارهای خانه، تحصیل یا شغل بیرون از منزل را بر عهده دارد و از خواب کافی محروم است. در چنین شرایطی، انتظار فعالیت ورزشی بدون حمایت همه‌جانبه خانواده، تنها حس گناه و ناکامی را به او تحمیل می‌کند. متأسفانه در بسیاری از خانواده‌ها، ورزش بانوان به عنوان یک فعالیت غیرضروری تلقی می‌شود و زنان نیازهای خود را در پسِ نیازهای خانواده قرار می‌دهند.
2. علل اجتماعی و محیطی: مواردی نظیر دسترسی نداشتن به محیط‌های ورزشی مناسب و موانع اقتصادی نیز از دیگر چالش‌های پیش‌روی بانوان است.

متخصص پزشکی ورزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران خاطرنشان کرد: فعالیت فیزیکی لزوماً به معنای انجام یک رشته ورزشی خاص یا ثبت‌نام در باشگاه گران‌قیمت نیست؛ بلکه می‌توان با گام‌های کوچک و ساده نظیر استفاده از پله به جای آسانسور، پیاده‌روی چند قدم بیشتر در روز، حرکات کششی در محیط کار یا تمرینات ساده در منزل، تغییرات پایداری را ایجاد کرد.

دکتر گنجعلی‌خانی با تأکید بر اینکه هدف از ورزش صرفاً اعداد روی ترازو نیست، بلکه ارتقای کیفیت زندگی، سلامت روان و سلامت جسمانی است، تصریح کرد: پزشکان و اعضای نظام سلامت باید در کنار پرسش درباره داروها و سابقه بیماری‌ها، وضعیت فعالیت بدنی مراجعان را نیز ارزیابی کنند. برخورد با یک بانوی سالمند مبتلا به آرتروز با یک دانشجوی جوان متفاوت است. کادر درمان نباید بر اساس ظاهر یا وزن افراد قضاوت کنند، بلکه باید با یک گفتگوی همدلانه، موانع واقعی را شناسایی و حل نمایند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: «سلامت بانوان، سلامت خانواده و در نهایت سلامت جامعه است.» تشخیص و رفع موانع کم‌تحرکی بانوان و تبدیل ورزش به بخش پایداری از زندگی واقعی آنان، یک مسئولیت حرفه‌ای و اجتماعی همگانی است.