حلول ماه شعبان، ماه پیامبر خدا مبارک باد
رسول اكرم(ص) فرمود شعبان ماه شريفي است و آن ماه من است. هر كه يك روز از ماه مرا روزه بگيرد، بهشت بر او واجب ميشود.
ماه شعبان، از راه رسيد، ماهي كه نويدبخش ولادت بسياري از ستارگان آسمان امامت و ولايت بوده و به حضرت سيد الانبياء(ص) منسوب است. آن حضرت اين ماه را روزه مى گرفت و به ماه رمضان وصل مى كرد.
در بحارالانوار قسمتهايي از اين خطبه چنين آمده است:
شعبان ماه شريفي است و آن ماه من است. حاملان عرش آن را بزرگ مي شمارند و حق آن را مي شناسند. آن ماهي است كه در آن همچون ماه رمضان، روزي بندگان زياد مي شود و در آن بهشت آذين بسته ميشود و اين ماه را شعبان ناميدهاند. زيرا در آن ارزاق مومنان تقسيم مي شود و آن ماهي است كه عمل در آن چند برابر ميشود و كار نيكو هفتاد برابر ثمره مي دهد.
مرحوم صدوق در كتاب من لايحضره الفقيه روايت كرده كه، شنيدم از اباعبداللّه(ع) كه مى فرمود، كسى كه روز اول ماه شعبان روزه بگيرد بهشت بر او واجب مى شود و هر كس دو روز روزه بگيرد، خداوند در هر روز و شبى در دنيا به او نظر مى افكند و نظر خود را به او در بهشت ادامه مى دهد و هر كس سه روز روزه بدارد، خدا را در عرش او و بهشت خود زيارت مى نمايد.
امام صادق(ع) فرمود: هر كس سه روز آخر ماه شعبان را روزه بگيرد و به روزه ماه رمضان وصل كند خداوند ثواب روزه دو ماه پى در پى را برايش محسوب مى كند. (وسائل الشيعه ج 7 ص 375،ح 22)
فرازهايى از مناجات شعبانيه
خدايا بشنو دعايم را هرگاه دعا كنم و صداى ناله ام را بشنو هنگامى كه صدايت كنم. و به من رو كن هنگامى كه تو را مناجات كنم. خدا يا اگر مرا محروم كنى چه كسى به من روزى دهد و اگر تو مرا خوار كنى چه كسى مرا يارى كند. خدايا از خشم و غضبت به تو پناه مى برم. خدايا اگر من شايسته رحمت تو نيستم پس تو بر اينكه بر من به فضل وسيعت جود كنى شايسته اى.
خدايا گناهان من را در دنيا مى پوشانى ولى من به پوشاندن خطاها در آخرت نيازمند ترم. زيرا در قيامت بايد در حضور پيامبران، صلحا و شهدا پاسخ گوى اعمال خود باشم. چون در اين دنيا همه مردم مثل خودم خطا كارند ولى در قيامت شرمندگى در حضور پيامبران و امامان معصوم را چگونه چاره جويى كنم؟
خدايا اگر مرا به جرمم مؤاخذه كنى تو را به عفوت مؤاخذه مى كنم و اگر مرا به گناهم بازخواست كنى تو را به مغفرتت بازخواست مى كنم و اگر مرا داخل جهنّم كنى به اهل جهنّم اعلام مى كنم كه من خدا را دوست داشتم.
خدايا عمرى را در غفلت و بى خبرى و فراموشى گذراندم و جوانى ام را در حال مستى و دورى از تو به پيرى رساندم. خدايا غرور به كرمت مرا بيدار نكرد.
خدايا مرا از آنانى قرار ده كه وقتى او را خواندى، پاسخت را داد. خدايا مرا از كسانى قرار ده كه همواره به ياد تو هستند و پيمان تو را نمى شكنند. همواره شكرگزار تو هستند.
خدايا مرا به نور عزّت فروزنده ات پيوند ده تا تو را بهتر بشناسم و از غير تو جدا شوم. (مفاتيح الجنان، ص 259)
ارسال به دوستان