یادداشت عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران برای عضو هیئت علمی دانشکده علوم ریاضی شریف: «کلاس درس، محراب ماست»

آقای دکتر زارعی سلام
شما را نمی‌شناسم، اولین باری که شما را دیدم بر سر کلاس درس مجازی، در دفتر تخریب شده‌تان بود.
شما را نمی‌شناسم اما با دیدن ویدئوتان قلبم فشرده شد. من نیز معلمم و همانند شما از استادانم یاد گرفتم که «کلاس درس، محراب ماست»؛ و شما چه زیبا این را به دانشجویانتان آموختید.
شما را نمی شناسم اما دانشگاهتان را خوب میشناسم که به راستی شریف و شریف‌پرور است. پسر ۱۲ ساله‌ام لابه‌لای دیدن سایت‌های بهترین خودروهای دنیا، دانشکده‌های دانشگاه شما را می‌بیند و به من نشان می‌دهد و رویابافی می‌کند. پسر ۱۲ ساله‌ام از روزی که کلاس برنامه‌نویسی‌اش را در یکی از مراکز نوآوری دانشگاه شما شروع کرد، آرزوی ورود به همان دفتری را دارد که کلاستان را آنجا برگزار کردید؛ کلاسی که تَرَک عمیق دیوار پشت‌سرتان، به راستی شبیه ترکی بود که بعد از شنیدن خبر حمله به دانشگاهتان، بر قلب بسیاری از معلمان و استادان این سرزمین نشست.
دکتر زارعی، شما را نمی‌شناسم اما با بغض‌تان زمان گفتن «قول می‌دهم بهتر از قبل آن را خواهیم ساخت»، بغض کردم. دکتر زارعی شما به شریفی بودنتان می‌بالید و ما به داشتن معلمینی این چنین متعهد و عاشق. من به عنوان عضو بسیار کوچک دانشگاه علوم پزشکی تهران، به داشتن هم‌وطنانی شریف چون شما به خود می‌بالم. 

منبع: روزنامه شریف