پویش نه به تصادف: نقش دعوای خانوادگی در افزایش خطر تصادف

 وی افزود: «در تجربه کاری خود بارها با مراجعینی مواجه شده‌ام که می‌گویند دقیق نمی‌دانند چگونه تصادف کرده‌اند، فقط می‌دانند در حالی پشت فرمان نشسته‌اند که بسیار عصبانی بوده‌اند و ذهنشان هنوز درگیر دعوایی بوده که چند دقیقه قبل با همسر، فرزند یا یکی از اعضای خانواده داشته‌اند.» نامدار با اشاره به اثر هیجان بر عملکرد مغز توضیح داد: «ذهن آشفته یعنی کاهش تمرکز، اختلال در تصمیم‌گیری و کند شدن واکنش‌ها. وقتی فرد عصبانی یا ناراحت است، مغز در وضعیت هشدار هیجانی قرار می‌گیرد و بخش منطقی آن کندتر عمل می‌کند؛ در نتیجه رفتارهای پرخطر مانند سبقت‌های ناگهانی، بوق زدن‌های بی‌مورد یا نادیده گرفتن چراغ قرمز افزایش می‌یابد.»

کارشناس مددکاری اجتماعی ادامه داد: «مطالعات نشان می‌دهد رانندگی در شرایط هیجانی مانند خشم، اندوه یا اضطراب می‌تواند به‌طور جدی خطر تصادف را افزایش دهد، زیرا تمرکز راننده بر جاده نیست و ذهن او در حال مرور بحث‌ها و حرف‌هایی است که گفته شده یا گفته نشده است.» وی تأکید کرد: «دعوای خانوادگی پیش از رانندگی تنها یک مسئله شخصی نیست، بلکه یک خطر اجتماعی است. بسیاری از افراد برای رسیدن سریع‌تر حرکت نمی‌کنند، بلکه می‌خواهند از حال بد خود فرار کنند؛ در حالی که جاده جای فرار نیست.» نامدار با اشاره به پیامدهای این رفتار گفت: «تصادفی که در این شرایط رخ می‌دهد می‌تواند در یک لحظه زندگی چندین خانواده را تحت تأثیر قرار دهد؛ از راننده و سرنشینان گرفته تا رهگذران و حتی کودکی که در آن دعوا هیچ نقشی نداشته است.»

وی در پایان خاطرنشان کرد: «زمانی که دچار دعوای خانوادگی، ناراحتی یا آشفتگی ذهنی هستید، به هیچ عنوان پشت فرمان ننشینید. این کار نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه مسئولیت‌پذیری است. چند دقیقه مکث کنید، نفس عمیق بکشید و اجازه دهید هیجانتان فروکش کند. گاهی چند دقیقه تأخیر می‌تواند تفاوت بین یک مسیر عادی و یک حادثه جبران‌ناپذیر باشد. پویش نه به تصادف یعنی حفاظت از جان خود و دیگران از همان خانه.»